şimdi gözle görülmeyen bir iyilik halinin tasviriyle baş ediyorum.

bir öğlen vakti hani bir yemek sonrası çay sırası

duydukların ölüm sebebi sanki ya da öldürmeye yeminli

dizlerinin bağı çözülür ama bütün bağlar boynuna dolanır

boğulursun

elinde avucunda ne varsa onunla boğulursun

herkes birer birer katlolur

zamandan acı çıkarılır ve kalan gerçek yaş hesabı

yaşadıklarımın çoğunun kokusu bir şişede numaralı

yapma 

tüm imkansızlıklara bir isim bulma 

Anonymous asked: yazdıklarını kullanıyorum sevgilimle barışmak için mesela kusura bakma yani helal et kız olarak senin onda birin kadar romantik degilim utandım

helal olsun valla çok değişik bir kafa hayran kaldım.

Farkında mısın hava bir türlü ısınmıyor.

Herkesin üstünde güzel duranlar bir bana yakışmıyor,

Ben bir zaman dilimine saplandım kaldım

Sonrasında ne yaptıysam anlamlandıramadım

Ya sen?

Bir türlü geçmek bilmeyen zamanlara ‘üstünden biraz zaman geçsin’ der herkes.

Cümleleri devirdikçe duygular baş edilmeze dönüşür de bunu anlamaz kimse.

Karmaşa

Şimdi sadece acı çekersem ne kadar çekilmez birisi olacağımı görüyorum.

Hayalleriyle yaşayan birisine yapılacak en büyük kötülük eylemlerin sonucunu anlatmaktır.

Böyle bir cümle ilişti kulağıma çalan radyodan. Sonra radyonun sesi yağan karın sessizliğine karıştı.Bir ömrün üstüne kurulduğu bu cümleyi düşündüm.

Sonra kendime benzetmeye çalıştığım hayatları ve benzeşirken çoğalamadığım insanları bu yüzden sığındığım dünyaları düşündüm.

Bir insana yapılacak en büyük kötülük hayallerini, hedef ve plan olarak değiştirmeye zorlamaktır.

İnsanlar dinliyorum yüzlerini unutmaya çalışarak, 

Unutuyorum tüm yüzleri sesleri çoğaltarak,

Hüzne dalıyor, batıp çıkıyorum,

Herkesin hayatına girebildiği basit bir adamı oynuyorum.

Sonra tüm hesapları zorlaştırıp kalmalarını bekliyorum.

iç seslerim bile senin sesin olduğuna göre

yapabileceğim hiç bir şey kalmamış bence

Daha çok yokluğundan doğan boşluklarda dolaşıyorum

İçime attığın tüm acıyla dolduruyorum boşluklarını

Sonra taşıyorsun karışıyorsun başkalarına

Başkalarına aydınlıkta bana hep karanlıkta

dünyanın en güzel hissiydi

şimdi acıyan ve kanayan yerler

kör olurcasına bağlanmak isterdin

duyguların değdiği yerler şimdi boğum boğum

kesilir soğukta yalnızlığım, giydiklerim hep incelir

ben öldükçe içinde bir yabancılığın güçlenir

birisi öldükçe yerine yenileri belirir.

dilim döndüğünce dokunurdum sana,

kelimeleri seçer saçlarına üflerdim,

şimdi nefesim kokuyor

nefesim gerçekten özlem kokuyor,

soğukla birleşip hep yalnızlığa çalıyor renkler,

yalnızlıktan çalıp acıya katıyor mesafeler,

yazdıkça azalıyor, sustukça artıyor

OLDER →